 | |  | |
|
Ik dacht, ik ga maar eens wat schrijven over al dat gezeik in kranten en andere media van al die ex-kanker-patienten die het toch zo moeilijk hebben met trainen en zo voor die magere 100km van de Ride for the Roses. Allereerst moet ik dan even vertellen (voor de nieuwkomers....) dat ik al een aantal jaren aan een ongeneeslijke, agressieve vorm van Non-Hodgkin (lymfeklierkanker) lijd, dus heb wel enigzins recht van spreken dacht ik zo...... Heb daar 3 jaar geleden een paar leuke chemo-kuren voor gehad, zgn High-dose met stamceltransplantatie (voor de kenners onder ons, ongeveer zwaardere kuren kun je dus niet krijgen!!!). Ben tussen die kuren door gewoon vrolijk wezen snowboarden (mocht natuurlijk niet van artsen, maar ja wat weten die er nou van.....). Toen ik dit in het ziekenhuis (Rotterdam) vertelde vielen ze zowat van hun stoel af van ongeloof, want dat kon toch niet, ik moest meer dood dan levend zijn, want die kuurtjes maken echt niet alleen de kankercellen kapot.
Nu, een paar jaar later was ik begin dit jaar weer aan het kuren en dacht ik, kom laten we de Amstel Gold Race maar eens gaan fietsen. Dit is toch ook maar 100km en daar in het Limburgse staat toch nooit zoveel wind als hier. Voorbereiding? Daar is geen tijd voor als je in het ziekenhuis ligt, aan de chemo (om je leven te verlengen, niet eens meer om de kanker weg te krijgen). Dus tussendoor naar Limburg gereden om effies die biertocht (Amstel Gold Race) te fietsen. Moet zeggen die bergjes vielen wel wat tegen, maar ben ze toch allemaal fietsend boven gekomen (ken anders net zo goed gaan wandelen...), dit in tegenstelling tot een groot aantal mede-zwoegers.
Daarna maar weer aan wat kuurtjes gezeten, maar die moesten de artsen ook weer stoppen daar mijn bloed niet meer herstelde van al die troep (gezond is anders, hoor). Ge zijt dan heel vatbaar voor van alles en nog wat (een simpel koudje kan dan al dodelijk zijn). Dus hup maar weer een weekje het ziekenhuis in.
Nou van fietsen kwam dus niet veel, zoals jullie wel zullen begrijpen. Maar ja, mijn fiets-makkers gingen de 120km Pliegertocht rijden, met barbeque aan de finish, en daar wilde Marc ook wel aan meedoen. Dus hop zaterdagochtend in de nieuwe outfit (zie elders op deze site) op de Cannondale gesprongen en dat tochtje ook maar afgeraffeld (het gemiddelde lag net iets boven de 30km/h).
Wel een beetje moe naderhand, maar eigenlijk niet meer dan op een "normale" dag (met kanker in je lijf ben je toch wel iets eerder en meer vermoeid dan een gezond mens).
En nu? Nu vaststaat dat die rotzooi weer lekker aan het groeien is.
Ik er nu ook een aantal lichamelijke ongemakken bij heb (oog wat niet helemaal meer mee wil werken en een knie die dacht wat dat oog kan, kan ik ook, zo niet nog beter) gekregen
Ik over een week of twee weer aan de chemo mag/kan/moet
Ik daar dus wel weer een beetje helemaal niet lekker van zal zijn
IK DUS HOE DAN OOK DIE 100KM VAN DE RIDE ZAL FIETSEN, AL MOETEN ZE ME OP MIJN FIETS HIJSEN!!!!!
Tis tenslotte maar 100km over vlakke zeeuwse wegen!!!!
Moraal van dit verhaal?!?! Niet klagen maar gewoon doen, verstand op nul en blik op oneindig!!!!! (er zijn altijd mensen die er erger aan toe zijn).
Doe hier je voordeel mee!!!!!!!
Keep on smiling 
|
|
Afgelopen zaterdag maar weer eens op fiets gestapt. Ditmaal om effies 120 km weg te trappen in de Plieger-tocht. Viel totaal niet tegen, heb tenslotte nog maar een keer of 5 dit jaar op den fiets gezeten. Kon de ervaren mannen gewoon goed bijhouden, zelfs zo goed, dat we Kees eraf gefietst hebben...... Daarna nog gezellie een bbq-tje met de mannen en toen naar huis, want ja een sportman moet vroeg naar bed.......................
Gisteren voor het eerst sinds het tragische voorval van 6 jaar geleden weer op het circuit gereden met een racemotor. Tjeemig, da voelt toch vele malen beter dan op zo'n race-fietske rondrijden. Ging ook helemaal niet slecht, is zeker voor herhaling vatbaar (en snel graag!!!!!).
Oke, weer genoeg gelult, effe koken en dan strakkies naar Dennis mee de manne.
|
|
Nou, even snel een update dan maar...... Morgen (donderdag 5 juni) naar ziekenhuis om maar weer eens een ct-scan te laten maken. Eens kieke hoe het lijf er nu weer voor staat (uitslag krijg ik trouwens pas 2 weken later).
Heb gisteren ook een paar uurtjes in het ziekenhuis gezeten om wat sappies in de aderen te laten pompen. Da's zoiets als een tweemaandelijkse onderhoudsbeurt. Word daar zo ongelofelijk moe van, dat ik bijna de hele dag en avond lig te slapen dan.
En nu heel wat anders, ik ben dan wel tot veilingmeester gebombardeerd, maarrr de enige die tot nog toe wat in gaat brengen is Remco. Kom op, dat moet beter kunnen!!!!!!
Hasta la pasta, tot het volgende krakkemikken-report.......
|
|
Zo, daar is ik weer. effe een weekje in La France geweest met de camper (tja, je moet toch wat met je tijd......). Kunnen we ons nu weer even op de Ride storten, voordat ik maar weer het bussie start en vertrek. Terugkijkend op de opening van de Ride for the Roses, bleef bij ons het gevoel van dat het toch een indrukwekkende en ook wel leuk onderhoudende avond was. Mooi was ook om te horen dat men nu al over het aantal inschrijvingen en inkomsten is vergeleken met vorig jaar.
Nou, dat was het weer voor nu, op naar de volgende mijlpaal in onze organisatie.......
|
|
Aloha, daar is ik weer. Effe trugkieke op de Amstel Gold Race. Was weer een fantastisch weekend. Ook mooi om em weer te kunnen rijden na al die chemo's en bloed-ellende van de afgelopen maanden. Tesamen met Menno bewezen dat je zo'n tochtje (100km met hier en daar een bultje ..............) echt wel kan fietsen en finishen (en niet afstappen!!! op die bultjes) zonder ook maar wat op de fiets gezeten te hebben (als je instelling maar goed is!!!!!!!). Voelt toch wel als een prestatie van redelijk formaat, veel meer dan vorig jaar, toen was die kanker tenminste nog weg. Nu met al die zooi in mijn lichaam is het toch wel een heel stuk moeilijker om em uit te rijden (en emotioneler, nietwaar Robbie). Al met al vond ik het echt weer een super weekend (Marleen trouwens ook), dus die 100 km van de Ride for the Roses rijden we straks wel met 2 vingers in de neus (of Kees en kornuiten moeten op kop gaan zitten en vet boven de 30 gaan rijden).
Hasta la Pasta, ga zo met Leo en Marjolein naar de opening van de Ride for the Roses in de Mythe (met dank aan Dennis).
|
|
Goedemorgen, weer maar snel wat neerzetten want zo meteen gaan we de camper starten om naar Valkenburg te gaan. Yep, ik ga de Amstel Gold Race (100km) rijden. Dit ondanks het feit dat ik dit jaar nog maar ongeveer 130km op de racefiets heb gereden. Maar ja, we zullen wel zien waar het schip strand, gewoon gaan met die banaan. We overnachten bij Menno en Patrice, nou ja, we zetten de campert bij de hoeve neer en verder zitten we toch in Valkenburg, want de rest van de ploeg is ook
aanwezig.
Nou laat na het weekend wel weten hoe het gegaan is.
Prettig weekend.
Ps. Dennis en Jelle, gefeliciteerd met jullie verjaardag. Heb van de week al gevoeld dat dit geen pijn doet........
|
|
Aloha, mij is door de hh collega-leden van fietsclub Niks in 't padje gevraagd om hier het een en ander te vermelden omtrent mijn ziekte en de voortgang (of kan ik beter teloorgang zeggen.......). Zoals gezegd ben ik dus ziek en heb lymfklierkanker (zgn, Non-Hodgkin en wel het mantelcellymfoom) in een terminaal stadium (heb al heel wat chemo therapieen gehad, met stamceltransplantatie en alle toeters en bellen, zie mijn weblog van toentertijd ). Word momenteel alleen nog in leven gehouden doordat er toch nog wat van die chemische cocktails zijn die, tijdelijk, de kankercellen bewerken, maar ja het vergt toch wel wat van je gezondheid (vnl. veel moe).
Zo, dan weten jullie een beetje hoe het ervoor staat en hebben we een van de redenen waarom, en volgens mij ook van mijn mede-fietsers, ik meedoe aan de Ride for the Roses. Maar eerst doen we even de Amstel Gold Race komend weekend.
|
 |
| |  |
|
